روزها چه زود بدون نگاه عاشق تو میگذرند.تو رفته ای ولی هنوز صدای خش خش برگها ساز با تو بودن را میزند.

تو یادت هست که چه حرفهایی با امید و ارزو و در باغچه کوچک قلبم کاشتی؟

 یادت هست دستانم رابرای معبد ارزوهایت نشانه کردی؟

کجاست...؟ ان روزها کجاست...؟ چرا برنمیگردند؟ مگر زندگی از من چه میخواهد؟

دیشب تا سحر برایت دعا میکردم که مبادا دچار نگاه عاشقی مثل خودت شوی.

برایت دعا میکردم که هرچه زودتر از سفر برگردی.مگر پرنده ها چه کرده اند که باید تا ابد برایت اواز غم را سر دهند؟

انها بی گناهند.حتی تو هم بی گناه بودی.این عشقمان بود که گناهکار بود.

تو هیچوقت به عمق عشقمان پی نبردی،هیچوقت نپرسیدی که اشکهایم برای چه سرازیر میشوند و چرا من با لبانی تشنه کنار ابشار زندگیمان به انتظار نشسته ام؟

ان روز بارانی را به خاطر داری؟

روزهای پی در پی بود که باران میبارید،کنار جاده انتظارت را میکشیدم،میدانستم که ان روز خواهی رفت.

جاده انتها نداشت،برگهای پاییزی هنوز در زیر پاها خش خش میکردند.میدانستم که برای اخرین بار باید نگاهم را به نگاهت بدوزم.

صدای پاهایت را شنیدم...ارام ارام از دوردست می امدی،مثل همیشه عشق در نگاهت شعله ور بود. با دستانی که گلهای رز سرخ انها را تزیین کرده بودند پیشت امدم،حرفی نمیزدی...نگاهت کردم...نگاهت را هم از من دریغ کردی.گفتی که باید تو را به باد فراموشی بسپارم.

زانوانم توان ایستادن نداشتند،جلوی پاهایت که اماده رفتن بودند زانو زدم...بغضم هم با من گریه میکرد،چشمان تو هم ابری بود.

درختان کنار جاده بی تاب بودند،کلاغهای سیاه رفتنت را به همه خبر میدادند،قناری ها از طرز نگاهت کوچ میکردند و تو بدون هیچ حرفی میرفتی...صدایت کردم...باران تندتر میبارید،باز هم صدایت کردم...میدانم که صدایم را شنیدی اما برنگشتی.

دیگر تصویرت هم از جاده محو شده بود.

گلها را در لابه لای برگهای درختان که به بهانه پاییز به روی جاده افتاده بودند گذاشتم.

ان روز تا شب زیر باران و در ان سوزی که صدایم را در میان پیچ جاده میپیچاند،جای پاهایت را گلباران کردم و تا امروز در کنار جاده با همان بارانی که بعد از تو هیچوقت بند نیامد و با دستانی پر از گلهای رز سرخ به انتظارت نشسته ام که

                                        شاید یک روز برگردی

                                        ای عشق من....